Në këtë botë kemi ardhur për të shkuar në ahiret

0

Nga Rabia Brodbeck

Muaji i Ramazanit është një mundësi e paçmueshme për t’i bërë besimtarët t’i kthejnë zemrat e tyre nga kjo botë drejt ahiretit. Përgjatë muajit të Ramazanit njeriu mëson t’i thotë “jo” kësaj bote dhe “po” botës së përtejme duke mbajtur agjërim për tridhjetë ditë me radhë.

Njeriu me ndihmën e agjërimit bëhet modest në këtë botë dhe i pasur në audiencën hyjnore. Agjërimi e tregon si të pavlefshme çdo gjë që i përket kësaj bote dhe si shumë të vlefshme çdo gjë që i përket ahiretit. I Dërguari i Allahut (a.s.), ka thënë: “Kur të vijë muaji i Ramazanit hapen dyert e mëshirës, mbyllen dyert e xhehenemit dhe lidhen shejtanët.”

Përkushtimi në muajin e Ramazanit do të thotë përkushtim ndaj botës tjetër. Përkushtimi ndaj botës tjetër arrihet vetëm duke u kapur pas litarit (fesë) së Allahut. Allahu Teala thotë në ajetin e 103-të të sures Al Imran: “Të gjithë mbahuni fort për litarin e Allahut (Kuranin) dhe mos u përçani! Kujtoni dhuntinë e Allahut për ju, sepse, kur ishit në armiqësi, Ai i pajtoi zemrat tuaja e, në saje të dhuntisë së Tij, u bëtë vëllezër. Dhe ju ishit buzë greminës së zjarrit, ndërsa Ai ju shpëtoi prej saj.

Kështu, Allahu jua shpjegon shpalljet e Veta, që ju të drejtoheni në udhën e drejtë.” Nifferi thotë: “Litari për të cilin Allahu të ka sugjeruar ta kapësh është një mundësi dhe kjo mundësi është sheriati. Sheriati është mundësia më e fortë dhe e vërtetë. Drita që mund t’ia tregojë rrugën njeriut në errësirat e tokës dhe të detit është në dorën e Atij. Për atë që e vlerëson këtë mundësi dhe punon me të, do të ketë shpërblime. Tashmë mos i kërko ato që nuk duhet të kërkohen. Kthehu (hiq dorë) nga gjërat e padëshirueshme dhe përgjëroju Allahut, në mënyrë që të marrësh edhe ti nga ajo dritë.” Për shkak se umeti i Muhamedit i përkushtohet ahiretit përgjatë muajit të Ramazanit, në tokë shfaqet ndikimi i ajetit të 103-të të sures Al Imran.

Nëse dëshirojmë t’i kthehemi natyrës sonë të pastër dhe t’i mbrojmë cilësitë e bukura që i kemi arritur, atëherë: -Duhet të rendim pas së vërtetës në vend që të rendim pas interesave, famës apo pozitës. -Duhet të përpiqemi për t’ju bërë rob Allahut dhe të largohemi nga të qenët rob i shejtanit e i nefsit -Duhet të bëhemi shërbëtorët e një sulltani të vërtetë duke e lënë të qenët mbret i një bote imagjinare që e formojmë në imagjinatën tonë. -Duhet të largohemi nga dashuria ndaj kësaj bote e cila na drogon e na helmon dhe të fillojmë të marrim serumin e dashurisë që na jep shërim. -Duhet t’i dorëzohemi fuqisë së tërheqjes hyjnore e cila na shpie te shpëtimi para se të kaplohemi nga joshja e kësaj bote e cila na shpie në falimentim. -Duhet të ndjekim mallin që shpirti ndjen ndaj poseduesit të tij në vend që të ndjekim mallin që nefsi ynë ndjen ndaj kënaqësive të përkohshme. -Duhet të përpiqemi për t’u përfshirë nga përgëzimi: “Për ata nuk do të ketë as frikë, as pikëllim.”, në vend që të preokupohemi me telashet e kësaj bote. -Duhet të bëhemi si Ibrahimi (a.s.), i cili tha: “Nuk i dua ata që perëndojnë.”, në vend se të jepemi pas asaj që është e përkohshme dhe të preferojmë stilin e një jete jo të vërtetë. -Duhet të posedojmë moralin e dhënies për hir të Allahut si umeti i një Pejgamberi që ka thënë: “O Aishe! Ato që mbeten për ne janë ato që kemi dhënë.”, duke e lënë mënjanë egoizmin. Lidhja ndaj kësaj bote gjendet në rrënjët e të gjitha sëmundjeve. Ndërsa shërimi për të gjitha sëmundjet gjendet te lidhja me botën e përtejme. Lidhja me dynjanë bëhet shkak që një besimtar të preferojë këtë botë në vend të ahiretit. Lidhja me dynjanë është shkaktarja e problemeve të pafundme. Nga Pejgamberi ynë i nderuar është transmetuar kjo thënie: “Ai që e zgjedh dynjanë kundrejt ahiretit preket nga tri fatkeqësi: Vështirësi që nuk lehtësohen asnjëherë, varfëri që asnjëherë nuk shndërrohet në pasuri dhe uri që asnjëherë nuk ka ngopje prej saj.”

Në Kuranin Fisnik thuhet: “Këta janë ata që jetën e kësaj bote e kanë blerë me jetën e ardhshme. Atyre nuk do t’u lehtësohet dënimi dhe askush nuk do t’u vijë në ndihmë.” (Bekare, 86) “Por ju, përkundrazi, më shumë po e parapëlqeni jetën e kësaj bote, ndonëse jeta tjetër është më e mirë dhe e amshuar.” (A’la, 16-17) “Atij që dëshiron shpërblim në jetën tjetër, Ne do t’ia shtojmë atë. Ndërsa atij që dëshiron shpërblim në këtë jetë, Ne do t’i japim pjesë prej saj, por ai nuk do të ketë pjesë në jetën tjetër.” (Shura, 20) “Jeta e kësaj bote, nuk është gjë tjetër, veçse argëtim dhe lojë. Ndërsa jeta e botës tjetër, pikërisht ajo është jeta e vërtetë. Veç sikur ta dinin!” (Ankebut, 64) Kjo botë nuk përbëhet vetëm nga forma që ne shikojmë. Por kjo botë mbart edhe kuptimin që të jesh i shkujdesur nga audienca e Zotit, nga mirësia e Tij, nga e vërteta e mëshirës hyjnore, nga përhershmëria, nga pavdekshmëria, nga ahireti, nga pafundësia, shkurtimisht nga Allahu (xh.xh.). Kjo botë përveç të tjerash mbart edhe kuptimin e mospasjes nevojë për Allahun, e mosmallëngjimit për Të dhe e privimit nga drita e bukurisë së Tij. Shprehur me një thënie tjetër, nuk mund të ndjejmë

dashuri për Zotin e botëve aq sa mund të ndjejmë dashuri për këtë botë. Kjo botë është vendi i mbledhjes së frutave të ahiretit. Frutat e përhershmërisë dhe mirësia hyjnore fitohen në skenën e kësaj bote. Pra, ato arrihen nëpërmjet përpjekjeve që shfaqim në jetën e përditshme. Muhjiddin Ibnu’l-Arabiu (k.s.), ka thënë: “Ndërsa natyra shpirtërore e njeriut ringjallet në formën e dijes, trupi ringjallet në veprat që ka bërë.”

Qëllimi i atyre që i kanë besuar njësimit hyjnor dhe janë bërë prej umetit të Muhamedit është që të arrijnë vetëdijen me të cilën do t’u tregojnë njerëzve se duhet të gjejnë ujë në shkretëtirën e kësaj bote. Synimi i këtyre besimtarëve është arritja e vetëdijes se njerëzit kanë ardhur në këtë botë për t’u kthyer në botën tjetër. Vetëm me dashurinë ndaj Allahut që arrihet në këtë botë mund ta duam Atë deri në pafundësi.

Qëllimi i të gjitha punëve dhe i ekzistencës sonë në këtë botë është që të mësojmë se si duhet t’i drejtohemi Zotit (xh.xh.), shpirtërisht dhe fizikisht. Vetëm përgjërimi ndaj Allahut Teala mund t’i afrojë krijesat tek Krijuesi. Shpirtin e fesë islame mund ta përjetojmë duke iu kthyer Allahut, duke u strehuar te Ai, duke iu drejtuar Atij, duke u zhytur në detin e përshpirtshmërisë, duke e falur namazin dhe duke u kapur fort pas Fatihasë, sexhdes dhe Kuranit Fisnik.

Ato që na bëjnë ta përjetojmë esencën e Islamit janë dashuria dhe meditimi. Ajo që na bën ta përjetojmë thelbin e Islamit është dashuria për bindje, besim, nënshtrim, xhihad, infak dhe ibadet ndaj Zotit (xh. xh.). Ajo që na bën ta përjetojmë esencën e Islamit është përpjekja e vazhdueshme plot dashuri që bëjnë përgjatë jetës sonë (për t’i zbatuar urdhrat e Allahut). Gjithashtu është edhe të shpëtuarit nga egoizmi, shërimi nga sëmundjet shpirtërore, kujdesi kundrejt fatkeqësive dhe largimi nga injoranca, mungesa e vetëdijësimit dhe lidhjet me interesat e kësaj bote. Çështja themelore dhe qëllimi kryesor i jetës sonë është arritja e një zgjimi shpirtëror.

Mevlana thotë: “Nëse Allahu i ka krijuar qiejt, i ka krijuar për të plotësuar nevojat (e të tjerëve). Kudo që ka ndonjë sëmundje, aty është edhe shërimi. Kudo që ka varfëri, aty shkon mirësia. Kërko nga Allahu që të ta mundësojë të marrësh mësim dhe të të zgjojë. Mos i kërko këto nga librat, fjalët dhe shkronjat.” Njerëzit vetëm me fitoren e dashurisë mund ta gjejnë prehjen, drejtësinë, të vërtetën dhe të qenët të barabartë me njëri-tjetrin, sepse, njeriu mund t’i nënshtrohet Zotit dhe ta adhurojë Atë vetëm nëse shërohet nga sëmundjet e kësaj bote. Frutat mund të mblidhen vetëm në këtë gjendje. Një njeri i tillë bëhet hero për të gjithë njerëzit e tjerë dhe bashkëjeton me ta.

Leave A Reply